بناست بميريم همه ي ما ، مگه نه ؟

معمولاً مرگ رو هنگامه ي آغاز ياد نمي كنند ، مثلاً آغاز زندگي ( تولد ) يا آغاز زندگي مشترك ( ازدواج ) يا حتي آغاز نوشته ! فقط يك نوشته هست كه هميشه و هميشه بايد با ياد مرگ آغاز بشه ، وصيت نامه !

18 سالگي سن عجيبيه . تا بهش نرسيدي همه اش آرزو داري بياد ، وقتي كه مياد همه اش آرزو داري به عقب برگردي ، يه كمي كه مي گذره  و باور مي كني كه امكانش نيست ديگه روزاي رفته تكرار شه ، وقتي باور مي كني داري بزرگ مي شي ، اون وقت كاراي عجيبي ازت سر مي زنه .

اين پروسه براي من كه دقيقاً رخ داد : از بچگي ته دنيا رو توي 18 سالگي مي ديدم . خيلي هم به نظرم دور و حتي دست نيافتني بود ! البته كلاس اول دبستان يادمه با حصرت ( حسرت ) به صف كلاس پنجمي ها نگاه مي كردم ، اون موقع همه ي آرزوم اين بود كه يه روزي به كلاس پنجم برسم ! فكر هم مي كردم چقدر آرزوي دوريه !!! غافل از اين كه مثل برق گذشت بدون اينكه بفهمم چه جوري ! از 15 سالگي به بعد همه اش دلم مي خواست 18 ساله مي بودم ، انگار دنيا به بالاي 18 يه نگاه بهتري داشت . وقتي كه همه ي دوستام 18 ساله شدند من هنوز 17 سالم بود !!! آخه يك سال زود رفتم مدرسه . الان بيست و اندي روزه كه 18 ساله شدم . اين بيست و اندي روز همه اش خواب مدير دبستانم رو مي ديدم ، خواب پاركهايي كه دوره ي بچگي با پدر مادرم رفتم ، خواب شيطنتهاي دوران كودكي ، خواب خوندن دفتر خاطرات خواهرم – البته يواشكي-  . اين روزها كمتر خواب عجيب غريب مي بينم ، بيشتر خوابام همين شكلي شده كه گفتم . انگار يه صداي غريب توي گوشم پچ پچ مي كنه ، از توي پچ پچ هاش اينو مي فهمم كه بايد با بچگي خداحافظي كنم .  اين ماجراي كودك درون و اينها كه مي گن رو درك نمي كنم زياد . مگه مي شه آدم بيرونش پير باشه توش كودك ؟! هر چي سعي كردم معني كودك درون رو بفهمم بي فايده بود . خداحافظي با بچگي ؛ اين تنها راه كنار اومدن با 18 سالگيه . اين كارو بلد نبودم ، خيلي فكر كردم تا راه خداحافظي با همه ي قشنگي هاي دوران گذشته ي زندگي امو پيدا كردم بالاخره ؛ وصيت نامه !

آره ، راهش همين بود ، نوشتن وصيت نامه ، نوشتن همون نوشته اي كه اولش ياد مرگه و تا آخرش هم حرف از آرمش پس از مرگه . به سرعت دست به كيبورد شدم . بلد نبودم وصيت نامه بنويسم . وصيت نامه ي امام علي (ع) رو خونده ام ، اما كمكم نكرد . چون ايشون امام بودند و حق توصيه داشتند . معصوم بودند . حق خوري نكرده بودند . من تنها وصيت نامه اي كه توي عمرم خوندم ، همين بود كه اصلاً نمي شد الگو برداري كرد از روش !!!

اين كاري بود كه آخرش بايد خودم انجام مي دادم ، پس يه نفس عميق كشيدم ، چشمامو بستم و هر چي كه به ذهنم خطور كرد بوسيله ي انگشتام با كيبورد تقسيم كردم . يه مقدمه ي كوتاه ، بعدش حقوقي كه فكر مي كنم به گردنمه و شايد فرصت ادا كردنش رو نداشته باشم . مهمترين قسمت وصيت نامه ها معمولاً مربوط به دارايي طرفه (!) كه البته توي اين قسمت چيز قابل ذكري به نظرم نيومد بنويسم ، يه حساب بانكي با موجودي اندك و يه مشت كتاب و سي دي و مجله و . . .  . گفتم اگر ارزش ياد مكرر شما را داشتم مي تونيد چند جلد كتاب رو يادگاري نگه داريد و بقيه اش رو بسپريد به يه كتابخونه در يه شهرستان محروم يا مدارس جنوب شهر خودمون ، تهرون . لا اقل آثار ما تاخر كار خوباي كسايي كه تحت تاثير مطالعه ي كتاباي من اونها رو انجام دادند ، شامل حالم مي شه اينجوري .

آخرش چشامو باز كردم و يه دور از روش خوندم . چقدر خوب نوشته ام ! باور كنيد ! انگار تا حالا 1000 دفعه از اين كارا كرده باشم ! خط به خطش عين جمله هاي يه ميت دست از دنيا كوتاهه !!! يه تاريخ اعتبار هم زيرش زدم (29/12/1385)و شعر زير رو هم كه اثر ناصر حامدي هستش و توي وبلاگش بود رو گذاشتم اول بعد از بسم الله :

 رسم زمانه بود كه بازيگرم كند

خشكم كند دوباره بيايد ترم كند

آنقدر تر كه نرم شوم زير و رو شوم

در خلقتي دوباره كسي ديگرم كند

آري ، زمانه خواست بگيرد دل مرا

هر خاك را اراده كند بر سرم كند

آماده شد به عشق من آتش به پا كند

چرخم دهد در آتش و خاكسترم كند

حتي زمانه در دلم ابليس خلق كرد

دستور داد سيب شوم ، نوبرم كند

قيچي زد و بريد و مرا تكه تكه كرد

اصلاً زمانه خواست گلي پرپرم كند

 تصميم داشت دره شود زير پاي من

پيراهن عزا به تن مادرم كند

گاهي شبيه پيرزني بد قواره شد

تا با تني فلك زده هم بسترم كند

حتي حوس نكرد رهايم كند كمي

حتي نفس نداد كسي باورم كند

در زشتي زمانه گرفتار شد دلم

مرگي مگر بيايد و زيباترم كند

1.    زندگي ام در گروي اين 6 ماه پيش رومه ! اين جمله ايه كه روزي 1000 بار با صداي بلند تكرارش مي كنم . يعني مثلاً تو فكرمه ! ولي يه اخلاق بدي كه دارم همينه ! بلند بلند فكر مي كنم اكثراً !!! 6 ماه ديگه كنكوره ! قراره براي بار دوم تجربه اش كنم . راستش دروغ چرا ، دوست داشتم ببينم پشت كنكوري بودن چي جوريه ؟! چه حسي داره ؟ ولي فقط يه بار ! يه بارم نبايد بشه دو بار ! ديگه از حالا بايد جدي جدي بشينم سر درس . سينما تعطيل ( البته فستيوال فجر استثناً اشكال نداره چندتا فيلم برم ) ، ولگردي توي نت و چت تعطيل ( وبلاگ نويسي غير تعطيل البته ، در ضمن گاهي يه گپ نيم ساعته فكر نكنم مشكل ساز بشه ) پارك و گردش و كافي شاپ با رفقا تعطيل ( حالا واسه روحيه امون خوبه گاهي يه دوري با هم بزنيم ولي خيلي كوتاه ) ، مطالعه ي متفرقه تعطيل ( لزومي نداره هر روز روزنامه هاي اجتماعي و ورزشي و سياسي و فرهنگي  رو زير و رو كنم ، كتاب هم به خودم قول مي دم بيشتر از نيم ساعت در روز نخونم )، كنجكاوي هاي الكي و بيهوده توي فرهنگ لغت و در آوردن جد و آباد يه كلمه تعطيل ( بيكار كه بشم ، سردرد هم داشته باشم و نتونم مطالعه كنم ميشينم به ريشه ي كلمات فكر مي كنم معمولاً ، يه جور تفريح شوتيه !!! ولي الان ميدونم كه فقط بايد درس بخونم )  . من آدم بشو نيستم ! خودم مي دونم ! هر چي رو تعطيل كردم يه تبصره واسش گذاشتم ! خوب نيست آدم اينجوري باشه ، انگار دارم خودمو گول مي زنم . ولي آخه اگه واقعاً تعطيل كنم همه ي تفريحامو كه مي ميرم ! نه اينكه درس دوست نداشته باشما ! نه به خدا ! عاشق فيزيكم ، خراب ديفرانسيل ، ديوونه ي شيمي ، ولي بعد از 6 ماه خوش گذروني يهو نمي تونم بكوب بشينم سر درس . بيخيال ، دارم توجيه مي كنم . هر كه را طاووس خواهد ، پاشه بره هندوستان بياره !

2.    توي سايت ناسا داشتم مطلب مي خوندم ، مگه مي فهميدم ؟! مقاله ي فارسي خوب و معتبر كه نيست اصلاً ، مقاله هاي روسي و اسپانيايي و فرانسوي و ايتاليايي هم كه واسه من بي سواد هيچ فايده اي ندارند . مي مونه انگليسي هاش كه به ضرب و زور ديكشنري يه چيزايي از توش در ميارم . امروز خيلي بهم فشار اومد تا بفهمم اين مطلبي كه روي سايت ناسا هستش چه حرفي واسه گفتن داره . ياد يه حرفي از دكتر حسابي افتادم . پسرش مي گفت : پدر هميشه به ما توصيه مي كرد روزي يك ربع لغت زبان خارجي حفظ كنيد . شما كم سن و ساليد . اين رويه رو پيش بگيريد و تا پايان عمر ادامه بديد ، همين طوري به شما قول ميدم به چندين زبان مسلط بشيد . روزي يك ربع كه چيزي نيست ، وقت بگذاريد و جوابش رو بگيريد . دكتر حسابي خودشون مسلط بودند به چندين زبان زنده ي دنيا انگليسي و آلماني و فرانسه و . . .  .  تصميم گرفتم به حرف دكتر گوش بدم ، تا يه مدت هم ادامه دادم ، شايد يك ماه ، ولي اراده اش رو نداشتم ، يعني همه اش فكر مي كردم كار بيهوده اي هستش ، حتماً الان قبلي ها يادم رفته ، مگه تا كي مي تونم هر روز دوره كنم ، يه مدت كه بگذره حجم لغات زياد مي شه و اين امر مقدور نخواهد بود . موقعي كه اين حرف دكتر رو شنيدم و شروع كردم به عمل كردن 13 سالم بود . الان به اين فكر مي كنم كه چه خريتي كردم بلا نسبت شما ! اگه همون روزي يه ربع رو ادامه داده بودم الان ديگه ديكشنري شده بودم خودم ! اما افسوس . حالا هم دير نشده ! امروز شروع كنم بهتر از فرداست . يه بزرگي مي گفت ( يادم نيست چه كسي ) بچه كه بودم دوست داشتم پيانو ياد بگيرم اما شيطنت هاي دوران كودكي نذاشت ، نوجوان شدم و گفتم حتماً الان براي يادگيري موسيقي ديره چون خيلي ها دور و برم از كودكي شروع به نواختن كرده بودند. به دوران جواني كه رسيدم با كسي آشنا شدم كه خوب پيانو مي زد و از نوجواني هم آغاز كرده بود ، با خودم فكر كردم كاش دوره ي نوجواني را از دست نمي دادم اما افسوس . ديگر دير شده است . ميان سال هم كه شدم متوجه شدم سنين جواني براي يادگيري پيانو نا مناسب نبوده . اما حيف كه فرصت جواني هم از دست رفت ، امروز اگر پيانو نياموزم هنگام كهنسالي پشيمان خواهم بود بي ترديد ! امروز فهميدم كه براي پيشرفت هيچ وقت دير نيست . اما كاش زودتر مي فهميدم ! برنامه از امروز اينه ، روزي يك ربع يادگيري لغت انگليسي ! ( اسپانيايي يا ايتاليايي رو ترجيح مي دم ولي مسخره است انگليسي ندونسته برم سراغ يه زبان ديگه ) . شما هم بيايد اين حرف دكتر حسابي رو گوش بديد جان يه ستاره ! ضرر نمي كنيد ، از ما گفتن ، از شما هر جور عشقته !

و اما . . . ۳ !

1.    شما فيلم طلاي سرخ رو ديديد ؟ محصول 1378 هستش و اثر جعفر پناهي . اين فيلم اون موقع مجوز پخش نگرفت . البته اينو هم بگم منم اگه معاون سينمايي وزارت ارشاد وقت بودم عمراً اجازه پخش مي دادم ! نه به خاطر حرفاي سياسي اش ! اونا كه همه اش راست بود ! ولي يه چيزاي ديگه توي قصه گنجانده شده بود كه اگه نبود هم لطمه اي به فيلم نمي زد . بودنشون فقط باعث شد فيلم به اين بهانه هم كه شده هيچ وقت مجوز نگيره ! دوسالي مي شد كه گيرش آورده بودم و مي خواستم ببينم ! اما فرصت نمي شد ! بالاخره چند روز پيش ديدمش . خيلي منو ياد آژانس شيشه اي حاتمي كيا مي انداخت . آژانس شيشه اي هم همون سال فكر كنم توليد شد ، يا يه كم پس و پيش . يه سكانس اول فيلم و شخصيت نقش اول كه رزمنده و جانباز بود اين احساس شباهت دو فيلم رو توي دلم ايجاد كرده بود . ما جراي 2 تا فيلم كاملاً متفاوته البته ! حاج كاظم  آژانس شيشه اي به خاطر رفيقش اون بساط رو به راه انداخت ، اما مشابه اين حركت رو حسين آقاي طلاي سرخ به خاطر خودش ، به خاطر انتقام گرفتن از كسي كه به شخصيتش توهين كرده بود انجام داد . اونم نه در شرايط عادي . تحت تاثير مصرف نوشيدني الكلي !! اصلاً فكر و عقايد حاتمي كيا و جعفر پناهي قابل مقايسه نيست ! حاتمي كيا هميشه توي انتخاب بازيگر نهايت تلاشش رو مي كنه كه بهترين ها رو برگزينه . اما جعفر پناهي درست مثل استادش كيارستمي ، هميشه سعي مي كنه از نابازیگرها استفاده كنه . حرف مشترك دوتا فيلم يه تيكه از وصيت نامه ي شهيد باكري بايد باشه كه ميگه آدما بعد از جنگ سه دسته مي شن ، و اينكه با لحني كنايي مي گه : كدوم ما الان براي بازماندگان دفاع ارزش قائليم ؟! مايي كه ادعامون مي شه كجا براي اونا حرمت قائل شديم ؟! توصيه مي كنم اين فيلم رو حتماً ببيند .

2.    امروز سر كلاس ديفرانسيل از بد شانسي جزء بچه هايي كه قراره ازشون پرسش بشه پاي تخته احضار شدم ! يه ربع تموم ايستاده بودم ، مشخص بود هدف استاد اينه كه من يه اعتراضي بكنم و بگم مثلاً تمرين منو بديد حل كنم ! منم از ايشون پررو تر ! مثل بچه مظلوما فقط ايستادم و مشغول باز و بسته كردن در ماژيك شدم ، هر از چند گاهي هم نگاه مظلومانه اي به تخته مي انداختم . حالش يه كم گرفته شد ! چون توقع داشت من شاكي بشم و از كوره در برم ! بعد يه ربع كه به همه تمرين داد گفت تمرين اين بنده ي خدا رو بدم كه يه ساعته معطله و داره مظلومانه منو نگاه مي كنه ;)تمرين اول رو از حد داد ، بلد بودم ، آسون بود ، اما براي اينكه يه كرمي ريخته باشم غلط حل كردم ! دوتا جمله بود كه جمعش يا 0 مي شد يا 1- . مي دونستم اينجا 1- مي شه اما اون دوتا رو صفر گرفتم و جواب آخر يه واحد با جواب صحيح متفاوت شد . نگاه كرد ، فهميد از قصد بود فكر كنم ! گفت پاك كن تمرين دوم . يه دنباله داد كه همگرايي و كران داريشو بررسي كنم . اين دفعه ديگه واقعاً كران داريشو بلد نبودم ، مثلثاتي بود ، قيافه ي زشتي داشت ! فقط همگرايي اشو بررسي كردم بعد گفتم من برم دم در؟ ( آخه هر كي درس نخونده بود مي فرستاد دم در !) نگاه كرد ديد همگرايي رو درست بررسي كردم ، يه چشمك زد گفت نه بشين . احتمالاً فكر كرد دارم اذيت مي كنم ! بهتر ! رفتم در كمال خونسردي نشستم سر جام . حتي تشكر هم نكردم كه منو از سه ساعت درس محروم نكرد ( آخه خيلي ها درس هم خونده بودند اون روز اما انقدر گير داد بهشون تا يه چيزي پيدا كنه بلد نباشن و بيرونشون كنه ! يه 8-7 نفري ر وهم بيرون كرده بود ! )  كار بدي كردم ؟؟؟ فكر نكنم ! نمي دونم ! ولي حدس مي زنم دفعه ي ديگه از اين لطفها نكنه در حقم ! يه چيز ديگه هم بگم از كلاس امروز . استاد با ماژيك قرمز روي تخته نوشت قضيه ي وايراشتراس ( بخوانيد واي راشت راس (!) ) . اكثر ما كه فارغ التحصيل بوديم تعجب كرديم ! اين قضيه هيچ جاي ديفرانسيل و حسابان و رياضي 2 به گوشم نخورده بود . گفت چيه ؟ چرا اين طوري نگاه مي كنيد ؟ چيزي نيست كه ! اسمش گنده است ولي خودش خيلي باحال نيست ! البته دو سال در ميون توي كنكور ازش تست مياد ولي هيچي نداره . نگران نباشين . صورتش اينه : هر دنباله ي يكنوا و كران دار همگراست . اين قضيه حتي دو شرطي هم نيست ! ( يعني نمي شه گفت هر دنباله ي همگرا يكنوا و كران دار است ) اسمش هم توي كتابتون نيست . واسه اطلاعات عمومي تون گفتم . حرف جالبيه ها ! اسمش گنده است ولي خودش هيچي نداره ! چقدر چيز مثل وايراشتراس توي دنياي ما وجود داره ! چيزاي گنده اما توخالي ! مثلاً  ...... اِم ...... مثلاً كتاباي بي محتوا با اسم هاي قشنگ و دهان پر كن ( كتاب هوا را از من بگير خنده ات را نه به جهت ترجمه ي ضعيفش ، يا اين كتابهاي جيبي پيرامون موفقيت كه دو سه سالي مي شه خيلي مد شده و دست همه يكي اش هست ، مثل كتاب انديشه هاي نيروبخش كه هيچ كمكي به من يكي نكرد ، يا كتاب بنفش قلمچي همين ديفرانسيل كه مولفش غلامرضا حلي هست و مثلاً توش تستهاي تيز هوشانه ولي من به سادگي از پسش بر اومدم ، چون اسم تيزهوشان فقط گنده است ولي تستهاش با همين چيزايي كه ما غير تيزهوشان بلديم حل ميشه ) ، يا فيلم هايي مثل چه كسي امير را كشت كه هم اسمش جذابه و هم هر چي بازيگر باحاله توش جمعند ولي وقتي مي شيني فيلم رو ببيني واقعاً به جاي سناريست و كارگردان شرمنده مي شي !

يا حق .

1.    امروز توي روزنامه يه مقاله مي خوندم راجع به مشكلات قوانين بانكي و اينكه ندامتگاه ها پره از كساني كه به دليل عدم آشنايي كافي با اين قوانين و چك واين جور چيزا حبس براشون بريده اند . بعد ياد يه مطالعه ي ديگه افتادم كه مي گفت حدود 68% يا شايدم 67% آدمايي كه در زندان هاي جهان به سر مي برند بار اولشون نيست كه زندان رو تجربه مي كنند . پس ما واسه چي سر در زندان اوين نوشتيم ندامتگاه اوين ؟! واقعاٌ واسه چي ؟! اگه اين ملت بزهكار واقعاٌ نادم شده بودند كه دوباره كاري نمي كردن پاشون به همچين جاهايي برسه ! شايد اين كار رو كردند كه القاي غير مستقيم كنند به زنداني ها كه آقا جان ، شما بايد نادم بشي ! بايد ! شايدم ديدند واژه ي زندان يه كمي low class به نظر مي رسه (!) نمي دونم . ولي به هر صورت ندامتگاه سركاريه ! خواستم بدونيد كه بيشترشون نادم ( پشيمان : دي ) نيستند !!!

2.    وبلاگ نويسي به آدم اين فرصت رو ميده كه به اشتباهاش اعتراف كنه ، اونا رو فرياد كنه ، بدون هيچ گونه واهمه اي ! به قول دوستم : آدم اول يه كاري رو نمي كنه بعد تازه فكر كنه درست بوده يا نه ! ولي من خيلي وقتا بعد از اينكه يه كاري رو مي كنم فكر مي كنم درست بوده يا نه ! نمونه اش همين الان ! بگم چي شده ؟؟ نه بي خيال . نه خوب مي گم ! نه ، نه ! نمي گم . آخه روم نمي شه  . ولي قول مي دم اگه يه بار ديگه قبل از انجام كاري به عواقبش فكر نكردم حتماٌ بيام اينجا بذارم همه ي دنياااااااا ببينن ! ( حالا نيست همه ي دنيا ميان نوشته هاي منو بخونن !!!!!! )

3.    بازار انتخابات خيلي داغه ! البته نه بين همه !! ولي من توي مجامع دانشجويي خيلي ديدم از اين بحثا . اصلاح طلبا ، اصولگراها و اصولگراهاي اصلاح طلب هيچ كدوم به اجماع نرسيدن . بيشتر از همه اصلاح طلبا دچار چند دستگي اند . توي روزنامه خوندم كه كروبي گفته ما هرگز كوتاه نمي آييم و به نفع كسي يا ائتلافي كنار نمي ريم . بعد زنش گفته نه ! ما مي ريم كنار اگه به نفعمون باشه ! كروبي هر چي گفته به خودش و حزب اعتماد ملي اش مربوطه ! عجب بساطيه خدا وكيلي !!! اصولگرا ها هم كه دوتا شاخه ي اصلي شدن ، آبادگران و ائتلاف رايحه ي خوش خدمت . اصولگرا هاي اصلاح طلب هم يه ائتلاف درست درمون از توشون بيرون نيومد آخر . يه سري كانديداي مستقل هم داريم كه ، من اكثرشون رو نمي شناسم . كلاٌ هيچ وقت از سياست سر در نياوردم . هيچ وقت نفهميدم حق با كيه . قبلاٌ فكر مي كردم كه حالا كه دولت و مجلس اصولگرا هستند ، شوراي شهر بهتره اصلاح طلب باشه . چون اگه همه اشون از يه حزب باشند ديگه متوجه خطاهاي خودشون نيستند . ولي الان مي بينم نه بابا ! حزب بازي بيشتر از حد نرمال شده ! همه مي خوان حال گيري كنند . اين وسط مردم و شهر و . . .  نفله مي شن !!! ولي يه چيزي بگم ؟ درسته كه توي اين آشفته بازار ، آدم احساس مي كنه هيچي سرجاي خودش نيست ، هيچ كس حواسش به كار خودش نيست ، مردم به حقوقشون نمي رسند ، اما من راي مي دم . من راي مي دم و توصيه مي كنم كه تو هم راي بدي ، حتي شده راي سفيد . اگه مي خواي اعتراض كني ، لا اقل طوري اعتراض كن كه نشون بدي سرنوشت اين مملكت واست مهمه . وقتي راي ندي . . .  تو فهيم تر از اوني هستي كه من بخوام بهت درس بدم و برم بالاي منبر .

يا حق . 

 نمي دونم چه جوري شروع كنم . الان ساعت حدود 10:15 چهار شنبه 15/9 هست ، از اسپيكر صداي يه سمفوني از بتهون مي ياد ، سمفوني شماره ي 9 ، محبوب ترين اثر بتهون از نظر من و البته معروف ترينش . اولين باره كه احساس مي كنم صداش اذيتم مي كنه . اسپيكر خاموش . خاموش . نمي خوام هيچي بشنوم . فقط مي خوام بگم .  15/9/1384  يعني يك سال پيش در چنين روزي ، يك فروند هواپيما C-130 نيروي هوايي حامل خبر نگاراي صدا و سيما و مطبوعات سقوط كرد . همه مردند . هر كسي كه مسافر اين هواپيما بود ، مسافر بهشت شد . بهشون مي گن شهيد . درست نمي دونم چرا . شايد چون داشتند مي رفتند تا اخباري از رزمايش رو به گوش دشمناي ايران و دوستاي ايران برسونن . اخباري كه ايران رو مقتدر تر جلوه مي داد شايد . ايران يك كشور ( ناسلامتي ، مثلاً ) اسلاميه ديگه . مهم نيست كه اونا واقعاً شهيد هستند يا نه . مهم اينه كه . . . مهم واقعاً چيه ؟ خودمم نمي دونم . شايد مهم اينه كه بفهميم علت حادثه چي بوده . شايد مهم اينه كه نذاريم ديگه از اين اتفاقا بيفته . شايد مهم اينه كه تا اون جايي كه مي تونيم نذاريم خونشون پايمال شه ، بايستيم به خونخواهي اونها . شايد هم مهم اينه كه . . . نمي دونم . نمي دونم چي بايد بگم . بعضي از اونا ، يعني بعضي هاشون كه من مي شناختم واقعا متخصص بودن . حالا شايد تعدادي آماتور روي صندلي هاي اون ها نشستند . چند سال ديگه بايد بگذره تا همچين آدم هاي متعهد و متخصصي پرورش يابند ؟؟ چند سال ؟؟ توي كتاب ديني خوندم كه اراده ي خدا و اختيار انسان در طول هم اند . اين اراده ي خدا بود ؟؟ شايدم مي شد آدمايي از قوه ي اختيارشون بهره بگيرند و جلوي اين حادثه ي وحشتناك و تلخ رو بگيرند . كاش اون طياره ي لعنتي هيچ وقت بلند نمي شد ، هيچ وقت عزم اوج گرفتن نمي كرد ، كدوم اوج كدوم كشك ، اوج نشده حضيض سراغشون اومد ، سراغ طياره ، خلبان و مسافراي بهشت . نمي دونم . اميدوارم ، فقط اميدوارم كه ديگه اين جوريا نشه . معني همه ي اين حرفام تسليت بود ، ولي آخرش يه بار ديگه رسمي و درست حسابي تسليت مي گم . اميدوارم جاشون خوب باشه .

اصلا حوصله ی آپ کردن ندارم . تا اطلاع ثانوی . هر چی سعی کردم بنویسم از مثلث برمودا نشد . :(

يه مرضي هست به اسم آلزايمر كه معمولاً خود لغتش منو ياد پيري مي اندازه . واسه همين ازش مي ترسم . چون از پيري مي ترسم . بخاطر اينكه هر وقت آدم مسني رو مي بينم اولين چيزي كه به ذهنم مي رسه اينه كه آيا اين آدم الان كه به گذشته نگاه مي كنه از زندگيش راضيه ؟ يا نه ، تو اوج حسرته ؟ خب البته حسرت روزاي رفته هميشه هست چون كيفيت زندگي آدم بخاطر روح بي نهايت طلبي كه داره هيچ وقت اوني نخواهد بود كه خودش مي خواد . بازده وقتش هم هيچ وقت هيچ وقت 100% نمي شه ( اينو از خودم گفتم ، يعني من هيچ وقت تجربه ي بازده ي 100% نداشتم با اينكه خيلي تلاش كردم واسش ) .

اما وقتي آدم مسن مي شه خيلي مهمه كه احساس رضايت كنه . از پيري واسه همين مي ترسم ، واسه اينكه تضميني وجود نداره كه من اين رضايت رو داشته باشم . تضمينش خودم بايد باشم كه فكر نكنم هنوز بتونم روي خودم حساب باز كنم .

اين روزا همه اش احساس پيري مي كنم ، آخه آلزايمر گرفتم ( دو نقطه دي ) !!! كنترل تلوزيون يه دو روزي گم شده بود ، كل خونه رو زيرو رو كرديم پيدا نشد . بعد از دو روز توي يكي از جيباي شلوار شش جيب من پيدا شد ! ولي من اصلاً يادم نبود كي كنترل رو گذاشتم تو جيبم !!! مامانم يه بسته قرص استامينوفن خريده بود برام كه از سرماخوردگي كه حس مي كردم محتمله با خوردنش پيش گيري كنم . امروز مي شد 4 روز كه اين بسته قرص غيب شده بود . بعد مامانم چند ساعت توي فريزر پيداش كرد !!!!! ديروز مهمون داشتم . يكي از دوستام اومده بود پيشم . براش چايي ريختم ، شير سماور رو باز گذاشته بودم !!

شانس آوردم مامانم زود رفت يه سري به آشپزخونه زد وگرنه سيلاب راه مي افتاد !!! بالكل گيج مي زنم ، يعني خيلي بد رقم گيج مي زنم : (( . دقيقاً نمي دونم علتش چيه ، فكرم اين روزا خيلي مشغوله ، منتظر جواب تكميل ظرفيتم بعدشم اضطراب دارم يه كمي ، مي ترسم از اينكه قبول نشده باشم . بعدشم دو سه تا كار عقب مونده دارم كه خيلي سخته و جرات شروع كردنشونو ندارم . و ديگه اينكه يكي دوتا كار فكر نكرده انجام دادم ، همه اش به اونا فكر مي كنم ، نمي دونم درست بوده يا نه . خلاصه بهم ريخته ام حسابي .

آدم يا بايد كار فكر نكرده نكنه يا اگه كرد ديگه بهش فكر نكنه ( دونقطه قدر مطلق ) .

اين جمله ي آخري نكته ي روز بودا ! يعني سه ربع حرف زدم گفتم چه نتيجه اي بگيرم ؟! توي درياي اين يه چكه فكر غرق شدم اين از آب در اومد !

1- خواب ديدن خوبه ؟ بده ؟ من خيلي خواب مي بينم ، هر حسي كه دلم بخواد داشته باشم رو توي خواب معمولاً مي بينم و درك مي كنم . هميشه دلم مي خواست بدونم سكته يعني چي . منظورم اينه كه وقتي كسي سكته مي كنه دچار چه حسي مي شه در اون لحظه . هم خواب سكته ي قلبي ديدم هم سكته مغزي ( دونقطه دي ) ! يا اينكه هميشه دلم مي خواست ببينم پرنده ها دنيا رو چه جوري مي بينن . خواب ديدم عين پرنده پرواز مي كنم ، يه جوري بود ، حس مي كردم ، همه ي دنيا زير پامه ! يا مثلاً كاربرد مثلثات رو زياد درك نكرده بودم ، خواب ديدم حجم يه كره ي ناقص رو با مثلثات بدست آوردم ! يه خواب باحال ديگه ام اينه : ديدم يه رشته كوه زحل و مشتري رو به هم وصل كرده ، بعد تازه ، زحل و مشتري توي خوابم گازي نبودن ، من رو هر دوشون قدم زدم آخه ( دو نقطه دي ) !

ديشب اصلاً خوابم نبرد ، تا ساعت 6 صبح بيدار بودم . ديگه ساعت 6 خوابيدم تا 11 ( دونقطه پي ) . توي اين چرت ناقص صبحگاهي خواب ديدم يه سياهچاله ي مركز كهكشان خودمون داره منو مي بلعه !!!!! سياهچاله مي دوني چيه ؟ يه جسم پر جرمه كه به دليل جرم زياد و چگالي بالاش تمايل به بلعيدن اجرام موجود اطرافش داره . ميگن مركز همه ي كهكشانها ابر سياهچاله هايي هستش كه باعث انسجام كهكشان مي شه . البته ديده نمي شن ، يعني اصلاًُ از اسمشون مشخصه سياهن و توي ماده ي تاريك محو . بذار اينجوري مثال بزنم : هري پاتر رو تصور كن كه روي يه مبل چرم نشسته در حاليكه توي اون شنلشه و ديده نمي شه . مبل چرم خب نرمه و بخاطر وزن هري دچار يه انحنايي مي شه ، يعني گود مي شه . سياهچاله ها همينجوري انحنا بوجود مي يارن توي فضا-زمان . حالا بگذريم .

داشتم خوابمو مي گفتم ( دو نقطه پي ) . خواب ديدم من مثل يكي از ستاره هاي كهكشان راه شيري دارم دور سياهچاله ي مركزش مي گردم كه يه دفعه حس مي كنم دارم كشيده مي شم به سمتش . توي خواب دوزاريم افتاد كه نبايد اينجوري باشه . با صداي بلند داشتم مي گفتم اگه قرار بود سياهچاله هاي مركز كهكشان ستاره هاشونو ببلعن كه اصلاً كهكشاني سالم و درست درمون و پا برجا نمي موند . از خواب پريدم از صداي خودم كه داشتم بلند بلند و البته ناواضح نطق مي كردم !! از صبح توي كف همين خوابم ! اصلاً بزرگ نشدم . خوابام عين بچه هاس !

 2-چند روز بيشتر نمونده كه من خاله بشم ( دو نقطه پي ) ! شايد 10 روز يا يه كمي بيشتر . خاله ها در قبال خواهرزاده هاشون مسئوليت دارن ؟؟ اين روزا همه اش به اين فكر مي كنم كه وقتي اميرعلي به دنيا بياد آيا منم مسئوليت خاصي دارم در مقابلش ؟؟ از طرفي پذيرفتن يه نقش جديد توي خانواده برام جذابه و از يه طرفم يه كم مي ترسم . آخه بلد نيستم خاله باشم . آهااااااااااااااي ! يكي كمكم كنه !!!!!

3-خدايا ! من در كلبه ي فقيرانه ي خود چيزي را دارم كه تو در عرش كبريايي خود نداري ، من چون تويي دارم و تو چون خود نداري ( امام سجاد (ع) ) اگه هر روز با صداي بلند لا اقل يك بار اين جمله رو نگم روزم شب نمي شه ! امروز گفتم يه جوري فريادش كنم كه خيلي ها بشنون ! همينجوري كه ديدي ( دو نقطه دي )

 1- حالم بده ! سه هفته است كه زندگي ام شده پر از اشتباه . هر كاري مي كنم دو روز بعد مي فهمم اشتباه بوده . وقتي ام مي فهمم اشتباهه نمي تونم از فكرش بكشم بيرون . آخه مگه من چقدر بناست عمر كنم كه اين همه اشتباه مي كنم . به اين فكر مي كنم كه حالا من سه هفته اس توي نخ اشتباهام رفتم ، 18 سال زندگي چي ؟؟ غرق اشتباه و نادوني بدون اينكه خودم بفهمم . حالم بده ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه . به يكي از دوستام گفتم تو وقتي يه اشتباه مي كني چي كار مي كني كه از فكرش بكشي بيرون ؟ حدس مي زني چي گفت ؟! گفت يه اشتباه ديگه مي كنم كه از فكر قبلي بكشم بيرون ! يه جورايي الان منم دارم ناخواسته همين كارو مي كنم . اشتباه پشت اشتباه . چرا اينجوري شدم من ؟

 2- فيلم باجه تلفن رو ديدي ؟؟ منم نديدم ولي فيلم نامه اش رو خوندم ، فيلنامه اش باحال تر از فيلمشه . فيلمنامه ي يه فيلم 80 دقيقه اي مي دوني چندتا سكانسه ؟! يك سكانس ! خيلي ام ماجراش جذابه . ولي آخرش آدم توقع داره ته ماجرا در بياد كه نمي ياد و يه جورايي به صفحه ي آخر سناريو ( يا دقيقه ي آخر فيلم ) كه مي رسي مي خوره تو ذوقت و احساس مي كني خواستن سر كارت بذارن . محصول 2003 بايد باشه اگه اشتباه نكنم . 

هنگام گلوله باران وحشيانه ي تولون ، ناپلئون جوان مثل يك ني در باد مي لرزيد . سربازي كه او را به اين حال ديد به هم قطارانش گفت : نگاهش كنيد ، دارد از ترس مي لرزد . ناپلئون پاسخ داد : بله مي ترسم اما به جنگيدن ادامه مي دهم . اگر نصف من مي ترسيديد مدت ها پيش فرار كرده بوديد . استاد مي گويد : ترس نشان ترسو بودن نيست . ترس مي گذارد در برابر موقعيت هاي زندگي شجاع و متين باشيم . كسي كه ترس را تجربه مي كند و با وجود اين ترس بي آنكه مرعوب شود به راه خود ادامه مي دهد شجاعت خود را ثابت مي كند . اما كسي كه به شرايط دشوار تن مي دهد بي آنكه خطر را به حساب بياورد تنها بي مسئوليتي خود را ثابت مي كند .

برگرفته از مكتوب اثر پائولو كوئليو