هفت کجا آباد

چند حکایت کوتاه و بلند در باب مسکن

haftkoja-abad — Sun, 13 Jul 2008 10:10:18 GMT

یا حق.

شهرداری توی بوق می کند که می خواهیم نوسازی کنیم. مردم بیایید در این طرح سهیم شوید تا هم شما صاحب خانه ی نو شوید و هم ما چهره ی شهرمان را زیبا کنیم، آن چنان که شایسته ی "تهران" است! مناطقی را اعلام می کنند که بناست به آنها در مرحله ی اول طرح رسیدگی شود. در مدت زمان کوتاهی (تقریباً ۱۵ روز) اقدام می کنند به پخش بروشور در مترو و نصب پوستر پشت اتوبوس های دوقولوی قدیمی – همان وارداتی ها – و تبلیغات در تلوزیون و رادیوهای پر مخاطب و در و دیوار میادین میوه و تره بار و خلاصه تبلیغ می کنند هر جا که می شود. دیگر همه ی شهر حامل یک خبر مهم شده است: "طرح مسکن نوسازان" !

لازم بود توی این بلبشو خوب باز کنم چشم هایم را تا بفهمم پس ذهن آقایان چه نقشه ایست. دقت کنید: زمان برای تصمیم گیری افراد واجد شرایط اندک است، چیزی در حدود دو هفته. همه ی صاحبان بافت فرسوده به این می اندیشند که شاید این همان پرنده ی اقبال است که از قضا بالای سر خانه ی کلنگی ما نشسته و نکند این فرصت از دست برود؛ از سویی هم این ضرب المثل از بچگی آویزه ی گوش هر ایرانی است که " عجله کار شیطونه". و سوال این جاست که اگر مشارکت مردمی به واقع مهم است چرا باید به مردم فرصت سبک و سنگین داده نشود؟؟

اما من نباید زود قضاوت کنم؛ تحقیقات میدانی هم لازم است!

از قضا پدرم در منطقه ی ۱۱ و در بافت فرسوده اش هم، ملک

کوچکی دارد، موقعیت خوبی است برای سر در آوردن از ماجرا! مراجعه می کنیم. دفتر سوت و کور است. انگار "عجله کار شیطونه" کار خودش را کرده و مردم آن چنان مایل نیستند مشارکت کنند. فرد مسئول نگاهی به اسناد می اندازد، دستی به صورتش می کشد و می گوید: "این در دستور کار ما نیست."

پدرم استدلال می کند: "مگر این ملک در منطقه ی ۱۱ نیست؟ و مگر فرسوده نیست؟" مرد دست و پایش را گم می کند. همکارش را صدا می زند تا بیاید و ما را راهنمایی کند. او هم نمی داند چه باید بگوید! تلفن را به دست پدرم می دهند و می خواهند که وی از شخص پشت خط سوال کند! پدرم چنین می کند. پاسخ می شنود: "حق با شماست قربان. اما این فعلاً در دستور کار ما نیست و شاید در مرحله ی دوم طرح به آن بپردازیم." اصطلاحاً به این جور حرف ها می گویند "وعده ی سر خرمن"! البته اصل ماجرا از این قرار است که شهرداری منطقه ی 11 بنا دارد خیابان بندی محدوده را تغییر دهد و طرح هایی دارد برای آن منطقه که فعلاً درگوشی (!) است. از آن درگوشی هایی که همه می دانند و هیچ کس چیزی نمی گوید! در این محدوده تراکم برای ساخت داده نمی شود و نهادی هم تعریف شده که املاک، متری ۵۵۰,۰۰۰ تومان از قشر غالباً کم درآمد صاحب ملک آنجا خریداری شود، که من مانده ام با مبلغ حاصل از فروش کجا می توانند ملکی جایگزین کنند این آدم ها.

و خلاصه مهلت طرح تمام می شود و تیزرهای جدید حامل این پیام است که: "از همکاری صمیمانه ی شما سپاسگذاریم!!!" گویی آقایان فقط خواستند بگویند ما تلاشمان را کردیم که در این بازار نا به هنجار مسکن فکری به حال مردم شهر بکنیم، هر کس خودش همکاری نکرد، خودش می داند.

این نیز بگذرد... .

نزدیک منزل ما یک آجیل و خشکبار فروشی بود با قدمت بیش از ۱۵ سال که پدر و پسری در آن مشغول کسب بودند. پدر و پسر کماکان هستند اما خبری از پسته و بادام و فندق نیست دیگر؛ یکی دو ماه است که تبدیل شده به "بنگاه معاملات ملکی"! و قشنگ این است که باز فقط همین دو نفرند که در این واحد تجاری مشغول کار هستند. مسئله از دو حال خارج نیست: یا پدر و پسر طی این ۱۵ سال مشغول یادگرفتن قواعد مشاوره و معامله ی املاک بوده اند و منتظر فرصت، تا بتوانند تحصیلاتشان را تکمیل و آموخته هایشان را به کار گیرند! یا این که سودجویانی هستند که دنبال ماهی گرفتن از این آب گل آلود هستند و بس. و می دانم که تو می دانی کدام گزینه محتمل تر است ;)

یک تکه زمین هست در محدوده ی دربند که طولش ۱۴ متر است و عرضش در یک طرف ۱۰.۵ متر و در طرف دیگر ۴ متر!!! خنده ام می گیرد. ببین خاک این کره ی آبی–خاکی در طول سالها چطور تکه تکه شده و دست به دست چرخیده که ترکیب سهم یکی اینقدر ناقص است و مال دیگری مستطیل است با چهار زاویه ی ۱۰۰% قائمه!

حاشیه: اول اینکه عذر تقصیر جهت تاخیر! واقعاً فرصت نکردم زودتر آپ کنم. کلاً زیادی درگیرم. با خودم. با دنیا و روابط علی و معلولی عجیب و غریبش. با سیاست. با اقتصاد. با فرهنگ ایضاً و با اجتماع. حاصل این درگیری های بیش از اندازه، حرف های زیادی است که برای گفتن دارم و کمبود وقتی است برای صرف کردن پای نت. تازگی چند جلد کتاب معرکه هم خوانده ام که بدم نمی آید از آنها هم بگویم. امید دارم که در تابستان زود زود سراغ وبلاگ بیایم. هر چند امید ندارم که کسی بعد از این همه غیبتم، اصلاً سری بزند به هفت کجا آباد!

امان از سانسورهای بی امان!

haftkoja-abad — Fri, 04 Apr 2008 16:36:18 GMT

یا حق.

اصلاً لازم نبود برسد به آن قسمتی که کلمه ی "داخل پرانتز فرهنگ" از دیالوگهای سریال مرد هزار چهره حذف بشود و آن جامپ کاتهای خودنما دیده بشود تا ماجرای سانسور لو برود. و اصلاْ لازم نبود این خبر را از منبع موثق یا نیمه موثقی بشنوم تا باور کنم. از قسمت شش و هفت که زمان پخش سریال از۵۰ دقیقه به 35 دقیقه رسید و اقلاً 5 دقیقه از قسمت قبل ابتدای قسمت جدید پخش می شد توی خانه اعلام رسمی کردم که این کار سانسور دارد و حداقل اندازه ی یک قسمتش حذف شده. 15 قسمت 45 دقیقه ای کجا و 13 قسمت نمی دانم چند دقیقه ای کجا!!

وقتی بحث نقد طرح امنیت اجتماعی پیش آمد تعجب کردم که چطور این قسمت ها سانسور نشده پس! البته در این بخش بیش از اینکه طرح امنیت اجتماعی بخواهد نقد بشود طبق گفته ی نویسنده ی اثر, صحبت از ظرفیت قدرت بوده و شایستگی مقام. صحبت از نیروی کارآمدی که دست و بالش را بسته اند تا نتواند کار کند بوده و نیروی ناکارآمدی که جای او را گرفته است و حتی بدتر, مقام مافوق اوست! که چون خیلی ها از هر جریانی آنچه را که خودشان می خواهند برداشت می کنند برداشتشان محدود بود به نقد طرح امنیت اجتماعی.

وقتی چهره ی جدید مرد هزار چهره رونمایی شد – آدمکش – من فهمیدم که نقد طرح امنیت اجتماعی هیچ است پیش نقد آقایانی یا شاید آقازدگانی که از بس معلوم است پشتشان به کجا گرم است مدتهاست دیگر کسی از آنها حرف نمی زند و همه سرشان گرم شده به افزایش نرخ تورم و کاهش نرخ بیکاری و پیامدهای تحقق اصل 44 در زندگی مردم و برداشتن صفر از انتهای پول و ... .

وقتی مرد هزار چهره نشست در حضور آقای قزاقه مندیان (فرهنگ) تا وی پدرش را به شصت(شست)چی معرفی کند سانسورهای واضحی صورت گرفته بود که چقدر دلم را سوخت.

وقتی گفت: " یه روزی همه ی کسانی که اقتصاد تهران تو دستشون بود خراج گذارش بودند " یاد پدر خوانده ی عزیز وطنم افتادم و این جمله ای که منتقدان الیگارشی به وی نسبت می دهند: " ما از اول پولدار بودیم! ما یک سری زمین و باغِ ... (نویسنده از ذکر محصول این باغات خودداری می کند!!) داشتیم که یهو دیدیم ایران وسط باغ هامونه!!!!! "

وقتی فردا ظهر داشتم ناهار می خوردم و تکرارشو می دیدم لقمه پرید توی گلوم! "این بچه بازیها چیه؟!" باور کن اگر این "داخل پرانتز فرهنگ" حذف نمی شد خیلی ها تا بعد از قسمت آخر نمی فهمیدند باز صدا و سیما چه دست گلی به آب داده. درسته که به هر حال اسم محمد رضا حسینیان توی تیتراژ قضیه رو آشکار می کرد. اما با این کار زودتر از موعد مشتشون رو برای مخاطبان عام هم, گشودند.

وقتی قسمت آخر پخش شد و شصت(شست)چی دفاع کرد, چشم هایم تر شد. کمی برای او. بیشتر برای وطن. و من با چشم های تر فکر کردم. فکر کردم که الان چندتا صندلی هست که کسانی که دانش و شایستگی اش را ندارند اشغالش کرده اند. یاد واحد آموزش دانشگاه افتادم و رئیس آموزش که تازگی ها آشکار شده لیسانس هم ندارد و در این اوضاع مدرک گرایی نمی دانم چطور این پست نصیبش شده!

***

این همه ی نقد "مرد هزار چهره" پیرامون اوضاع جامعه نبود که مهمترینش بود و دلیل سانسور شدنش. خالی از لطف نیست به برخی دیگر از انتقاد های نسبتاً تند این کار اشاره کنم:

نقدی به جریان روشن فکری یا بهتر بگویم, روشن فکر نمایی صورت گرفت که عصبانیت روشن فکر نمایان را هم بر انگیخته و به قول امیر مهدی ژوله " کسانی که شبیه اینها نیستند که نباید بهشان بربخورد و آنهایی هم که هستند بگذار بربخورد! "

آدمهایی که مثل طبل بزرگند اما توخالی توی هر قشری پیدا می شوند. جامعه ی هنری چرا باید ناراحت بشود؟ اصلاً طنز وظیفه اش دست گذاشتن روی نقاط ضعف جریان ها و اقشار است تا به این ترتیب با نقد صحیح جریان اصلاح بشود.

و دانشجویان چپ گرا که گفته می شود شاکی اپیزود "طوفان" شده اند هدف گرفته نشده بودند. بلکه چپ های افراطی که بیشتر از سر احساس, فعالیت می کنند و بعضاً بخاطر شهرت و داشتن چند روزی بازداشت یا چند ماهی حبس در ماسبقشان, خود را به هر آب و آتشی می زنند هدف بودند. و من که چندتایی از این ها را می شناسم بیشتر از هر اپیزودی با این بخش خندیدم! خصوصاً در آن بخشی از سکانس دادگاه که "چه" می آید و بعنوان یک امانیست دادگاه را ماکیاولیست می داند و تحصن می کند و حتی به نوعی تقاضا می کند که دستگیرش کنند!

و آن دست از کسانی که هر اراجیفی را ارائه می دهند و نام یک سبک ادبی یا قالب شعری را فدای طبع نداشته ی خودشان می کنند باید نقد بشوند. کم شاعر نما نمی شناسیم که قالب سپید را بازیچه کرده اند یا به نام پست مدرن هر اراجیفی را ارائه می دهند و به جای کمک به اعتلای این سبک تبر به دست گرفته اند تا گردنش را بزنند.

وقتی سروش صحت در نقش "چه" گفت: " بهتون گفته بودم که رنسانس ادبی از حلقه ی دروس شکل می گیره!!! " تلخ خندیدم. بیشتر از سر دلسوزی تلخندی زدم. دلسوزی برای جریانی که "توهم بزرگی" دارد!

در بخش های دیگری از این اپیزود نیز درباره ی این نوع "پندار اغراق آمیز از خود" سخن رانده شد. مثلاً جای دیگری "چه" اظهار می دارد (نقل به مضمون می کنم) : " برای جلوگیری از شورش مردمی در خیابان ها فعلاً آزادم گذاشته اند! "

***

نقد جریان بروکراتیک ادارات دولتی و بعضاً خصوصی که در تمام طول سریال یک بخش جدا ناشدنی بود در قسمت آخر به اوج خود رسید: " معذرت می خوام شما تلفن رو جواب نمی دید؟! "

گفته می شود که یکی از ادارات کوچک در یکی از شهرستان ها شکایت کرده و تقاضای غرامت نموده!!! عجب... !

و من اکنون چقدر خیالم راحت شده که هنوز کسانی هستند که نقد کنند و خوب نقد کنند و بخاطر منافع حزبشان نقد نکنند که برای خاطر ایران نقد کنند و عقده های روانی شان را در نقد ها خالی نکنند بلکه نقاط ضعف واقعی را بازگو کنند.

و از همه ی این ها گذشته...

طناز خوش طبع و بی پروا ! برای تو می ترسم. می ترسم که منزوی شوی. منزوی ات کنند. و ما دلمان نمی خواهد که تو را که استثناً سر جای خودت هستی و اشتباهی هم نیستی منزوی کنند. بیشتر مراقب خودت باش.

حاشیه۱: شرمنده که بلد نبودم خلاصه تر حرف بزنم.

حاشیه۲: دنبالش هستم که قسمتهایی از محتوای سانسور شده را گیر بیاورم. خصوصاً بخشی که رضا رشید پور خدمت جناب فرهنگ شرفیاب می شود. اگر پیدا کنم حتما Upload می کنم تو هم ببینی. امان از کنجکاوی!

یک تذکر عیدانه ای!

haftkoja-abad — Wed, 19 Mar 2008 20:35:18 GMT

یا حق.

این روز ها هرکسی را که دیدم نگران خریدن مانتوی مخمل بنفش و روسری زرد چرک و شلوار واکسی لوله تفنگی بود!! باور کن! هیچ کس را ندیدم که با آمدن نوروز نگران تهیه ی سین های هفت سینش باشد. یا سفره نمی چینند و یا یک چیز سر هم بندی دست و پا می کنند.

یاد همایش مولانا افتادم. آنقدر دست دست کردیم که مولانای دوست داشتنیمان را که حتی یک بیت ترکی نسراییده بود ترکها به نام خودشان سند زدند. بعد تازه یادمان افتاد که تولد ۸۰۰ سالگی بگیریم برایش که دنیا بداند مولانا ایرانی است! عجب!

حالا انصافاْ هفت سین بچینید قبل از اینکه پاکستان و ترکمنستان و تاجیکستان از ما بدزدندش و تازه ما یادمان بیفتد که به سنتهای قشنگمان احترام بگذاریم.

حاشیه ۱ : دوتا ماهی خریدم برای سفره هفت سین. اولش با ماهی های پارسال مقایسه شان کردم و نکوهیدمشان که پارسالی زرنگتر و زبیاتر ازشما دوتا بود! چند ساعت از با من بودنشان نگذشت که متوجه شدم هردوتا از دست رفتند ... و من باز هم مدیون خدایم هستم که به من درس داد که از هر کس به اندازه ی توانایی هایش بخواهم و اگر بیش از آن طلب کنم معنایش از دست دادن اوست. و هفت سین من امسال به مجازات این تبعیض بدون ماهی خواهد بود...

حاشیه ۲ : سالی که گذشت برای من خیلی بر بار بود و احساس می کنم اندازه ی ۲ سال توش بدو بدو کردم. و حالا بهترین آرزویی که می تونم براتون بکنم اینه که امیدوارم سال ۸۷ اندازه ی دو سال به برنامه هاتون جواب بده!!!

حاشیه ۳ : معمولا مهمترین ها رو آخر می گم: یادمان باشد لحظه ی تحویل برای فرجش دعا کنیم... .

حق نگهدار.

چند خطی از یک نشست...

haftkoja-abad — Sat, 15 Mar 2008 11:31:18 GMT

یا حق.

هفته ی گذشته منتجب نیا و باهنر و جهانگیری آمدند دانشگاه که در نشستی صمیمانه به سوالات دانشجوها پاسخ بدهند.

جهانگیری یک جمله گفت که برای من خیلی جالب بود: "چند وقت پیش از اخبار نام یکی از مفسدان اقتصادی رو اعلام می کردند. ما گوش کردیم ببینیم نکنه از مدیران ما باشه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

چه قشنگ اعتراف کرد! اعتراف به فساد اقتصادی مدیران اصلاحات! که صد البته ادامه ی مدیران دولت سازندگی هستند که تئوری اقتصادی کوزنس در آن اجرا شد: "پولدارها پولدارتر و فقرا فقیرتر می شوند. در دراز مدت پولدارها سرمایه گذاری و اشتغال زایی می کنند تا فقرا را از فقر نجات دهند." و ثمره اش تولد هزاران کرباسچی و جزایری بود و بس.

از منتجب نیا پرسیدم: "در مصاحبه ی اخیر گفتید اگر رای بیاورید از طرح 50000 تومانی آقای کروبی در مجلس دفاع می کنید. فکر نمی کنید افزایش نقدینگی آن هم بدون اشتغال فقط تورم را کمر شکن تر از این که هست می کند؟ آیا این طرح موقع انتخابات ریاست جمهوری به اندازه ی کافی نقد نشد؟!" (خدا وکیلی برای ضایع کردنش نپرسیدم! گفتم جدی جدی شاید این ساده ترین اصول سالواتوره را نمی داند!! من بگویم که از جهل بیرون بیاید!)

در یک عقب نشینی آشکار گفت: "نه! از من پرسیدند اگر رای بیاوری روی این طرح کار می کنی؟ من هم گفتم بررسی می کنم. در ضمن این طرح را پروفسور صحراییان و دکتر اسلامی و ... که اقتصاد دانهای بزرگی هستند بررسی و تایید کرده اند. در برخی کشورها خیلی بیشتر از این مقدار یارانه ی نقدی برای مردم در نظر گرفته می شود!"

کاش دخترکی که کله اش بوی قرمه سبزی می داد اون وسط فریاد نمی زد: "خاتمی خودش چه کار کرد که یارانش می خوان بکنند؟" وگرنه می گفتم "اقتصاد امثال آلمان و ایتالیا و ... را که کشور توسعه یافته اند با ایران مقایسه نکنید جناب منتجب نیا. مملکتی که 5 تا تک تومانی روی قیمت بنزینش می رود کل بازارش از این رو به آن رو می شود و نرخ تورمش 6% زیاد می شود مشکلاتش با یارانه ی نقدی فقط عمیق تر می شود."

دکتر معین هم که انتخابات را تحریم کرده بود! حالا حضور 65% مردم حرفهای زیادی با ایشان دارد... .

حق نگهدار.

ایران سربلند من

haftkoja-abad — Mon, 04 Feb 2008 20:01:18 GMT

یا حق.

اتفاق بسیار خوشایند امروز من را بر آن داشت تا بنویسم. نه برای تو˛ که برای خودم. می نویسم که یادم نرود باید بدوم؛ نه برای خودم˛ که برای وطن.

راستش هنوز که هنوز است توجیهی برای عشق به ایران ندارم. هنوز نمی دانم این غرور توام با تعصب به چه چیزی برمی گردد. خیلی هم فرقی نمی کند حالا. نقداً برای من پرتاب ماهواره بر «سفیر» و رونمایی از ماهواره ی تحقیقاتی «امید» اهمیت دارد.

پ مثل پیش فروش

haftkoja-abad — Sun, 27 Jan 2008 20:15:18 GMT

یا حق.

شنبه بعد از امتحان دانشگاه مثل فشنگ راهی سینما فلسطین شدم برای پیش فروش بلیت جشنواره. اولش که صف آقایون رو دیدم قیدشو زدم و قصد منزل کردم. بعد گفتم بذار برم حد اقل راهنمای فیلم ها رو تهیه کنم که زیاد ضایع نشم! الحمدلله صف خانم ها قابل تحمل تر بود و مثل آهنربا منو کشید سمت خودش. حالا بماند که دیگه خبری از راهنما نبود و باید از این و اون قرض می گرفتم که ببینم چه خبره. شکر خدا که فیلم نگار هم در نیومده بود تا خیل علاقه مندان رو از چند و چون اوضاع آگاه کنه!!

اون چیزی که برام ضد حال بود نه صف عجیب و غریبی بود که در هر قسمتش به جای یک نفر اقلاً سه نفر ایستاده بودند و نه حضور گاه به گاه یکی از آقایون تدارکات و نا امید کردن بندگان خدا که: " نمی رسه. بی خود وایسادین. گروه 3 که خیلی وقته تموم شده. اینا 7 نشده می رن. نمی رسه خانوما." و نه حتی حضور پسرک 18-19 ساله ی دلال جلوی در سینما و دعواش با یه پسر دیگه که: چرا اینجا وایسادی من اینجا دارم کاسبی می کنم!!!

ضد حال اصلی این بود که هر 20 نفر (10تا خانم و 10تا آقا) که به داخل می فرستادند 45 دقیقه کارشون طول می کشید!!! 45 دقیقه!!! من نمی دونم اون تو چی کار می کنن. چون اولین سالی بود که برای پیش خرید اقدام کردم. اما انقدر سرم می شه که با یک بانک اطلاعاتی درست و حسابی واسه خودشونو یه اطلاع رسانی بهتر واسه مردم همه چیز حل می شه.

یکی از اطرافیان می گفت ملت وقتی داخل می شن تازه باید سانس و سینما رو انتخاب کنند. نمی دونم حرفش چقدر صحت داره. ولی اگه درست باشه که حتی من هم عقلم می رسه چطوری می شه این مشکل رو حل کرد!! خوب ۴تا دونه نمایشگر(!) می ذاشتند بیرون با آمار لحظه به لحظه جدید. مردم انتخاب هاشونو می کردند و می رفتند داخل. اگه هم بنا به پر کردن فرم خاصی بود که اصلاْ نیازی نیست. یک بانک اطلاعاتی از مقام ذیربط تهیه می کردند (لیست مشخصات دانشجویان) و با یک جستجوی ساده هر چی که لازم بود ثبت می کردند.

اطلاع رسانی ضعیف ثمره اش سردرگمی بنده های خدا شد. شب قبل روی سایت نقل شده بود از مسئول مربوطه که به هر دانشجو یک سری فروخته می شه. توی صف اما همه با خبر شدند ۲ سری فروخته می شه. بعضی ها به پول کافی برای ۲ سری دسترسی نداشتند. یه چیز جالبتر! خانمی رسیده بود جلوی صف و تازه می خواست بره داخل که داشت از یکی دیگه می پرسید: واسه چی یه دونه نمی دن؟! آخه من یه دونه می خوام!!

مردم ما دل خجسته ای دارن!!

اون وسط یکی آواز خوندنش گرفته بود. سعی می کرد با شوخی سر خودشو گرم کنه که سرما یادش بره. یه تصنیف کوچه باغی دم گرفته بود و می گفت شما بعد از من بگید: وای وای وای !!!!!!!!

بعضی ها توی صف می گفتند پای اغراض سیاسی در میونه... . یه چیزی تو مایه های چشم بسته غیب گفتن!!!

نمی دونم. نمی دونم چی بگم. بعد از 4 ساعت لرزیدن توی سرمای 3 درجه زیر صفر ساعت 6 بعد از ظهر تصمیم گرفتم که برم خونه. توی صف خانم ها یه سرشماری کردم دیدم 90 نفر جلوی من هستند و با این وضع قطعاً زودتر از 6 ساعت دیگه به من نمی رسه! تازه اگه تمدید کنند!

شاید ساعت 2 کمی دیر باشه واسه شرکت توی همچین صف هایی. اما اونایی که 12 اومده بودند هم وقتی من قصد رفتن کردم هنوز توی صف بودند.

تصمیم گرفتم مثل هر سال برای هر فیلمی توی صف بایستم. یا بلیت گیر میارم یا نه. به هر حال از وضع موجود بهتره.

راستی یه چیز دیگه:

چند تا فکر خبیث به سرم زد تا سال دیگه این موقع عملی کنم. مثلاً اینکه یواشکی بین صف سیگارت بندازم که خوب خطر نداره و فقط صدا داره. کسی که نمی دونه چی به چیه. یه فکرای دیگه ای می کنن و قید بلیت رو می زنن!! بقیه اشو هم نمی گم. چون حتما می خوام عملیشون کنم. باید راز بمونن که بشه :)

حق نگهدار.

نامه ی دوست همین جاست!

haftkoja-abad — Sat, 06 Oct 2007 08:51:18 GMT

یا حق.

1.اگر بپرسي: "چرا نبودي؟ كجا بودي؟" پاسخ مي دهم: "هر وقت خودم را مجبور به انجام كاري كرده ام كه دلم گفته وقتش نيست هم خودم ضرر كرده ام همه ديگران متضرر عمل من شده اند. نوشتن كه جاي خود دارد و خودت بارها ديدي وقتي به زور نشستم و چيزي نوشتم، كارايي اش پر كردن جرز ديوار شده كه راه بند سوسك و جك و جانور داخلش بشود.

۲.تصميم داشتم در اين پست در ادامه ي كاري كه آغاز كرده بودم براي آشنايي مختصر با زندگي ادبا و شعراي بزرگ ايران و جهان، از سهراب بگويم و اينكه عمر پنجاه و سه ساله اش را چگونه سپري كرده. اما ترجيحاً به آوردن مختصري از يكي از نامه هاي چاپ نشده ي او قناعت كنيم تا در فرصت مقتضي، زماني كه دل همراهي كند، به بررسي برخي زواياي زندگي اش بپردازم كه بي شك برايتان جالب توجه خواهد بود.

نقداً بدانيد كه سهراب آدم صبوري بوده است. اگر زحمتي نيست چند دقيقه اي هم ذهن و انگشت و چرتكه تان را به كار بيندازيد و ببينيد چندتا آزارش دادند كه دست به نوشتن نامه ي معترضانه زد. هيچ وقت هيچ كجاي تاريخ، قدر هيچ كس را به موقع درنيافتند. "سهراب"ي كه امروز او را براي شعر نوپرداز به منزله ي "حافظ" مي دانند براي شعر سنتي؛ سهرابي كه اين همه خودش را وقف عام كرد بر گسترش احساس ميان آدم ها، همان سهرابي است كه اين نامه را به دوستش خطاب كرده؛ سهراب سپهري.

عنوان ندارد

haftkoja-abad — Mon, 21 May 2007 12:26:18 GMT

يا حق.

زياد بلد نيستم مثل آدميزاد حرف بزنم. هيچ وقت نبودم. نه اندازه ي هابيل خوبم و حرف گوش و نه اندازه ي قابيل بد و شرور. آدميزاد ميشه همين دو تا ديگه، نه؟!

اولش سال نو شروع شد و من آرزو كردم كاش كوچكتر مي بودم. كاش پارسال بود. اصلاً چند سال پيش بود. چون اونوقت ها توي دلم شوري بود براي سال نو كه امسال نبود. اون سالها، قبل از اينكه 18 ساله بشم، نوروز با هيجان خاصي برنامه ي بلند مدتي براي سال جاري تدوين مي كردم و بعد خردش مي كردم توي برنامه هاي ميان مدت و كوتاه مدت. از بچگي توي اين يه كار استعداد داشتم. بايد اين تعداد كتاب رو بخونم، از كار با فلان نرم افزار سر در بيارم، فلان تعداد شعر از بر كنم، فلان چيز رو بخرم، فلان فيلم ها رو ببينم و فلان تعدادشو نقد كنم – كه به قول معروف دستم راه بيفته – و ... . تنها چيزي كه هيچ وقت برنامه خور نبود همين نوشتن بود البته. چون گاهي حسش بود و گاهي نه.

اما امسال اولش كه سال نو شروع شد من هيچ برنامه اي ننوشتم. اصلاً به برنامه ريزي فكر هم نكردم. اين نشونه ي بزرگ شدنه گويا. هرچي بزرگتر مي شي، مشغله ات بيشتر مي شه و كم كم انقدر غرقي تو دنياي دغدغه هات كه از خيلي از چيزايي كه دوستشون داري دور و دورتر مي شي؛ بهتره بگم خودت، خودتو دور مي كني از آرمان هات؛ خودم، خودم رو دور مي كنم ... .

بعدش خوندم و خوندم و خوندم و خوندم ... انقدر خوندم تا اينكه "من او" ي "رضا اميرخاني" قبل از پايان تعطيلات تمام شد. و من چقدر لذت بردم اين 8 روز، و چقدر زندگي كردم توي كتاب و دلم نمي آمد تمومش كنم و چقدر قلم فرسايي كردم براي نوشتن نقدش تا روي وبلاگ بذارم و چقدر مي ترسيدم از اين كار و نقد من كجا و قلم او كجا و عاقبت هم نگذاشتم... .

بعدش داشتم مي مردم از حيرت كه چرا دو روز پشت سر هم خدا يك حرف به من زد و يك صفحه از قرآن پيش چشمام باز شد. باز چقدر مي ترسيدم از اينكه نكنه دو روزم مثل هم شده باشه و نشستم و تفسير نمونه رو باز كردم و خوندم و خوندم و خوندم و نوشتم براي گذاشتن توي وبلاگ اون چيزي رو كه دستگيرم شده بود از اون آيات. اما چقدر مي ترسيدم از اينكه اصلاً درست حرف خدا رو مكتوب كردم كه بذارم حتي يك نفر ديگه بخونه؟ و باز من مغلوب ترسم شدم.

بعدش سر كلاس مباني مديريت نشسته بودم و دلم مي خواست شش دانگ حواسم رو بدم به حرفهاي استاد اما نمي شد؛ چون وقتي معتقد باشي كسي كه امروز در جايگاه استاد تو قرار داره آدم باسوادي نيست هر قدر هم خودتو بكشي كه كلاس برات جذاب باشه نمي شه. من سمت راست كلاس نشسته بودم و اون طرف، سمت چپ، هواپيمايي از جلوي نظرم عبور كرد. هواپيمايي كه چندتا چراغ روشن روي بدنه اش توي اون غروب بهاري آدم رو... آدم رو كه نه، من رو ياد مهندسي هوافضاي اميركبير مي انداخت و روياهام و ... اي خدا، چرا الان؟ چرا الان كه سر كلاس مديريت نشستم بايد اين هواپيما درست از خطي حركت كنه كه جلوي چشم منه؟ ياد گرفتم حرفاتو بفهمم، حرفاي كيهان رو بفهمم و بخاطر همين كلاس رو ترك مي كنم. توي حياط دانشكده، روي نيمكت، فكرهاي درهم و برهم، يك عالمه بن بست و يك عالمه راه، درست مثل مازي كه موشها و آدمهاي "چه كسي پنير مرا جابجا كرد؟" توي اون زندگي مي كردند و ... طلوع سياره ي زهره! فقط همين يكي رو كم داشتم! خدايا من كي هستم؟ الان كجام؟ كجا بايد مي بودم؟ و به قول شكسپير "اگر خواسته باشي بر بخت شوريده ام بگريي، چشم هاي مرا وام بگير." و ياد نوشته هام مي افتم و بيشتر از اون ياد يكه سوار دنياي نمايشنامه و غزل قرن شانزده همه ي اروپا، شكسپير، و "شاه لير" و "اتللو" و "مكبث" و سه گانه ي "آنتوني و كلئوپاترا" و "رومئو و ژوليت" و "ترايلوس و كرسيدا" و ... و همه ي اينها هياهوي بسيار است براي هيچ!

بعدش من ماندم و فكر و فكر و فكر و برنامه و كاغذ هاي سياه شده ي مچاله و كيسه ي زباله هاي بازيافتي آقاي شهردار و بالاخره چند خط به درد بخور و درست و حسابي و خدايا شكر! چقدر انگيزه دارم حالا! يك چيزي هست كه بهش مي گويند هوش هيجاني يا به قول بچه خارجي ها EQ ؛ اين EQ هميشه توي زندگي ام مثل معجزه عمل كرده و حالا هم.

بعدش وقتي داشتم به خودم لطمه مي زدم(!) تا بلكه چند خط از اين كتاب معارف اسلامي توي كله ام بنشيند، يك زير نويس ديدم كه حالم رو از هرچي كتاب درسي تاليف شده پيرامون اسلام است بهم زد: " ... پاره اي از اين ويژگي ها عبارتند از: اومانيسم(انسان مداري)، اصالت دادن به عقلانيت ابزاري، تجربه گرايي، سكولاريسم، فناوري نوين." حالا مي فهمم چرا همه ي دانش آموزان و دانشجويان هميشه با اين چند واحد اندك مباحث اسلامي مشكل دارند و اگر به خودشان باشد حاضرند 40 واحد اختصاصي پاس كنند اما 4 واحد مباني نظري اسلام و انديشه اسلامي و ... پاس نكنند.

مولف ويژگي هاي تمدن جديد در غرب را به بدترين شكل ممكن توي زيرنويس كنار هم چيده كه محصل از پس حفظ كردنش بر نياد و بهتر بگم، اصلاً نفهمه اين ويژگي ها چي هستند. اولي رو هم ترجمه ي روان كرده و هم اصل لغت رو آورده؛ دومي رو به فارسي غير روان ترجمه كرده، يعني ism را جدا ترجمه كرده و rational را جدا، كه حاصلش يك عبارت طولاني شده، سومي را به فارسي روان ترجمه كرده، در چهارمي اصل لغت را آورده و در پنجمي باز فارسي روان آورده!!

آقاي x هدفت واقعاً چي بوده؟! نمي تونستي همه ي اينها رو با نگارش همانند بياري كه محصل راحت اينا رو حفض (همون حفظ!) كنه و اصلاً بفهمه منظورت از اين دو خط چي بوده؟! اگر همه رو يك شكل، "ism..." يا "... مداري( گرايي)" يا "اعتقاد به اصالت ..." مي نوشتي، كسي كه اطلاعاتش كمه و نمي دونه كه خودش مي تونه همه ي اين لغت ها رو براي خودش يكدست كنه و بخونه هم، سر در مي آورد از حرفت!

بعضي ها اينجوريند ديگه، فكر مي كنن هرچي سخت تر حرف بزنند يا بنويسند، طوري كه خيلي ها سر در نيارن، يعني بيشتر حاليشونه و يه سر و گردن بلندتر از بقيه ي سخندانان و نويسندگان هستند!!!

بعدش توي تلوزيون يك مجري كه خيلي هم ادعا داره سواد اجراش كامله بدترين گاف ممكن رو داد: " آيا چگونه مي شود بستر مناسبي رو فراهم كرد براي آوردن پول نفت توي سفره هاي مردم؟" اين "آيا" درست قبل "چگونه" يعني آخر غلط حرف زدن! حتي يك كودك سوم دبستاني هم اين طوري حرف نمي زنه! دوتا كلمه ي پرسشي پشت سرهم، اون هم اين شكلي؟! اگر من و شما بگيم خيلي عيبي بر ما نيست؛ يعني هست، ولي در هر صورت اندازه ي اين آقاي مجري خبط نكرديم! خدايا دور و بر من چه خبره؟!

بعدش چقدر چسبيد تماشاي "خون بازي" و اين بار هم كلي نوشتم، نوشتم و نوشتم و نوشتم ولي باز جرات نكردم نشون دوست منتقدم بدم تا او نقد منو نقد كنه، و جرات نكردم بذارمش روي وب هم. فكر نكنم توي زندگيم هيچ وقت اينقدر ترسو شده باشم!

بعدش روز نجوم و تماشاي اين همه شور منجمان آماتور و فرصتي كه باز دست داد تا براي همگاني كردن نجوم تلاش كنيم و چند تا ستاره رو توي آسمان سوا كنيم و اسمش رو كه پدرانمون گذاشتند "دب اكبر" فرياد بزنيم و بالا و پايين بپريم و ذوق زده بشيم كه توي آسمان تهران، درست در روز نجوم، دب اكبر اينقدر خوب ظاهر مي شه و عشق و عشق و عشق.

بعدش نمايشگاه كتاب و ميعادگاه انديشه ورزان و به من چه اصلاً كه چطوري برگزار شد و بهتر شد توي مصلا يا بدتر شد؛ به من اشعار "فاضل نظري" مربوطه و جنون آشكار واژه هاش؛ و به من "استخوان خوك و دستهاي جذامي" "مستور" مربوطه كه يا بود و من نديدمش جزء كتابها و يا ديگه طي يك سال گذشته تجديد چاپ نشده؛ و به من دنياي انديشه هاي پاك و بي نظير "اميرخاني" مربوطه در "ناصر ارمني" و "ارميا" و خدايا شكرت كه دوتا كتاب از اين بشر توي دست و بال من گذاشتي؛ و به من "تو را اي كهن بوم و بر دوست دارم" "اخوان ثالث" مربوطه كه نداشتمش و حالا دارم، و تو را اي كهن بوم و بر دوست دارم! و به من ترجمه ي جديد نمايشنامه هاي "مارگريت دوراس" و "ژان لوك لاگارس" و "آنتونيو بوئرو بايخو" مربوطه و اينقدر قشنگ ترجمه شده اند كه بايد گفت دست مريزاد!

بعدش هم يادتون نره فردا شب نظاره گر افق غربي باشيد! اختفاي دىدنيه زحل توسط ماهه(دو نقطه دي)

و بعدتر هم:

هنوز زنده ام و زنده بودنم خاريست

به چشم تنگي نامردم زوال پرست

رهی معیری

haftkoja-abad — Sun, 11 Mar 2007 13:47:18 GMT

يا حق.

اين يك پست اديبانه است با موضوع "زندگي رهي معيري". اما قبل از اون لازمه یه چیز مهم بگم. می خواستم بذارم توی حاشیه اما دیدم انصاف نیست. لطفاً وبلاگ پنجره از پیوندها رو باز کنید و پست آخر را ببینید. یا اینکه این لینک رو باز کنید.

و حتماً کامل و دقیق پیوندها و مطالب مربوط به فیلم ۳۰۰ رو بررسی کنید. خواهش می کنم بیخیال از کنار این مسئله ی به این مهمی نگذرید... بهتره من چیزی نگم. حالم خیلی بده

اما برویم سراغ پست ادیبانه...

يادتان مي آيد در كتاب ادبيات دوم دبيرستانمان يك شعر از او داشتيم؛ "حديث جواني". يك غزل بود با مطلع : «اشكم ولي به پاي عزيزان چكيده ام ...» آن زمان دبير ادبيات به ما گفت كه وي نسبت به زنان ديد منفي داشته و تا آخر عمر مجرد بوده و شكست عشقي داشته و ... . با شنيدن اين ها راستش فكر كردم ... . به هر صورت براي اينكه بيشتر بشناسمش كتاب خواندم و حالا مختصري اش را براي شما تعريف مي كنم. به نظر من اين وظيفه ي ماست كه ادباي و فضلای ایرانی را بشناسیم که اگر نشناسیم... دیدید پیوند را؟!

در مسیر موفقیت های معنوی آموخته ام که ...

haftkoja-abad — Sat, 03 Mar 2007 12:59:18 GMT

يا حق.

اين جملاتي را كه مي خوانيد از كتاب "آموخته ام كه..." نوشته ي "حميدرضا غلامرضايي" نقل مي كنم. گزيده ای از بهترين هايش كه خود نيز به دركشان رسيده ام برايتان آوردم:

در مسير موفقيتهاي معنوي، آموخته ام كه...

· هميشه لازم نيست حرفي بزنم. اغلب اوقات ديگران به خاطر آنچه من نمي گويم سپاسگذار من هستند!